Showing posts with label खाद्य पर्यटन. Show all posts
Showing posts with label खाद्य पर्यटन. Show all posts

Saturday, February 27, 2016

पहाटेचा शिरा

तळकोकणातील सावंतवाडीच्या भारतमातेतील पहाटेचा शिरा एव्हाना संपूर्ण जिल्ह्यात प्रसिद्ध झाला आहे. पहाटेच्या प्रहरी चार वाजता मिळणार्‍या या स्वादिष्ट शिर्‍याला पन्नास वर्षांपेक्षा मोठी परंपरा आहे. सावंतवाडी व परिसरात या शिर्‍याने तृप्त होऊन कित्येकजण आपल्या दिवसाची गोड सुरुवात करतात.
सहदेव रघुनाथ मांजरेकर (वय ९२) यांनी १९५७ साली स्थापन केलेले ‘भारतमाता हॉटेल’ हे सावंतवाडीच्या खाद्यप्रवासातील मैलाचा दगड ठरले आहे. बेळगाव, कोल्हापूर व गोव्याकडे जाणार्‍या-येणार्‍या वाहतूकदारांची गरज म्हणून हा शिरा इतक्या पहाटे उपलब्ध होतो. मात्र गेली पन्नास वर्षे निव्वळ शिरा खाण्यासाठी पहाटे उठणारे कित्येक सावंतवाडीकर आपल्याला भेटतील.
शिर्‍याबरोबरच झुणका आणि नाचण्याची भाकरी, आंबोळी-उसळ, खाजे असे टिपिकल मालवणी पदार्थही भारतमातेत आपल्याला चाखायला मिळतात. त्याशिवाय पुरीभाजी, झणझणीत बाकरवडी, भक्कम पेढा, खव्याचा पेढा असे पर्याय आहेतच. मुंबईच्या लोकल ट्रेनप्रमाणे आमच्या भटारखान्याचे पहाटे साडेतीन ते बारा असे बिझी शेड्यूल असल्याचे संचालक जगदीश मांजरेकर गमतीने म्हणतात. गेली सलग पन्नास वर्षे स्वादिष्ट चव मेेंटेन करण्याची जबाबदारी जगदीश हे आपले भाचे मंदार व गौरवसह लीलया पार पाडतायत. पर्यटनासाठी गोव्यात किंवा सिंधुदुर्गात जात असाल तर या स्वादिष्ट शिर्‍याची चव नक्की चाखा. त्यासाठी मात्र भल्या पहाटे उठावे लागेल.

शाम देऊलकर

सौजन्य :-  फुलोरा , सामना २६०२१६

Monday, November 23, 2015

टेस्ट में बेस्ट!


नेहमी काहीतरी नवं हवं असतं… तोच त्यांचा वेगळेपणा असतो. आता दिवाळीचंच घ्या… कुठेही गेलं तरी फराळच समोर येतो. फराळातील तेच ते नेहमीचे पदार्थ किंवा तोच तो नेहमीचा ब्रेकफास्ट खाऊन कंटाळा येणं स्वाभाविकच… यातच काहीतरी वेगळं, समथिंग न्यू करता आलं तर… पण हे न्यू म्हणजे नेमकं काय तर काहीतरी वेगळी डिश ट्राय करायची.. वेगळा चविष्ट पदार्थ खायला सर्वांनाच आवडेल… या वेगळ्या डिश जाणून घ्यायच्या तर दुसर्‍या राज्यांमधल्या ब्रेकफास्ट स्पेशॅलिटी माहीत करून घ्यायला हव्यात. त्यामुळे होईल काय, नवीन पदार्थही खायला मिळेल आणि नेहमीच्या टेस्टपेक्षा बेस्ट अनुभवायला मिळेल.
आंध्र प्रदेशचा ‘पेसारट्टू’ हा पदार्थ एकदम प्रसिद्ध… थोडक्यात आपल्याकडे डोसा मिळतो ना, त्यासारखाच… पण तो तिकडे मुगाच्या डाळीपासून बनवतात. भिजवलेल्या मुगाची डाळ आणि तांदूळ घेऊन त्यात बटर, कांदा, हिरवी मिरची, आलं यांचं वाटण घालायचं. या सगळ्या मिश्रणाचा डोसा बनवायचा. मस्तपैकी ओल्या खोबर्‍याच्या चटणीबरोबर तो गरम गरम खाल्ला तर ‘वा, क्या बात हैं’. घरात बसून आंध्रचा पेसारट्टू खाल्ल्याचे समाधान नक्कीच मिळेल.
कांदे-पोहे, बटाटा-पोहे, साबुदाणा खिचडी हे पदार्थ महाराष्ट्रीयनांच्या नाश्त्यात असतातच, पण हल्ली वेळ वाचवायचा म्हणून झटपट पदार्थ करण्याकडे कल असतो. त्यातलाच एक म्हणजे ब्रेड-उपमा. काय करायचं माहितीय? ब्रेडच्या स्लाईसचे छोटे तुकडे करायचे. कढईत मोहरी, हिंग, हळद, कढीपत्त्याची फोडणी द्यायची. वरून हिरवी मिरची, चवीपुरते मीठ, कांदा घालायचा. ब्रेडचे तुकडे घालून चिमूटभर साखर घालायची. त्यावर झाकण ठेवून दोन-तीन मिनिटे मंद आचेवर ठेवावी. वरून लिंबाचा रस, कोथिंबीर घातली की, गरमागरम ब्रेड-उपमा तयार…
केरळचा ‘पुट्टू’ घरी बनवायचा असेल तर अगदी सोपा आहे. तांदळाच्या पिठापासून हा पदार्थ बनवला जातो. तांदळाचे पीठ गरम पाण्यात मळायचे. पुट्टू बनवण्यासाठी पुट्टू मेकर असेल तर उत्तम. त्यात चमचाभर खोबर्‍याचा कीस, त्यावर तांदळाचं पीठ घालायचं. पुन्हा त्यावर खोबर्‍याचा कीस घालायचा. तो गोल पूर्ण भरल्यावर वरून झाकण लावायचे. शिजल्यानंतर रोल करून कोणत्याही कडधान्याच्या रश्श्यासोबत खायचा… लय भारी!
कश्मीरचा ‘स्वीट पनीर पराठा’ हा पदार्थही प्रसिद्ध आहे. गव्हाच्या पिठाची चपाती लाटून त्यावर साखर पसरवावी आणि तो गोळा पुन्हा मळून लाटायचा. किसलेले पनीर, साखर, ड्रायफ्रुट्स, सुक्या खोबर्‍याचे तुकडे एकजीव करून लाटायचे आणि भाजून घ्यायचे. हा पदार्थ बनवायला एकदम सोपा आणि झटपट तयार होतो. चहासोबत खाल्ला तर त्याची टेस्ट काही औरच!
गोव्यात नाश्त्यात ‘टोनक-पाव’ नावाचा पदार्थ खातात. हे टोनक-पाव म्हणजे आपली पाव-भाजीच. कढईत बटाटा, कांदा, चिंच, खोबरे, गरम मसाला भाजून घ्यायचे. नंतर तेल टाकून उभा चिरलेला कांदा परतवून घ्यायचा. त्यामध्ये किसलेले खोबरे लाल होईपर्यंत परतायचे. नंतर मसाला व खोबरे मिक्सरला लावून घ्यायचे. कढईत तेल टाकून बारीक चिरलेला कांदा टाकायचा. त्यात उकडलेले कडधान्य, उकडलेला बटाटा टाकायचा आणि शेवटी वाटण घालायचे. एक उकळी आली की, टोनक तयार…
बिहारमध्ये ‘सत्तू पराठा’ म्हणून प्रसिद्ध आहे. गहू आणि चण्याच्या पिठापासून तयार केलेल्या सत्तूच्या पिठात बारीक कांदा, कोथिंबीर, हिरवी मिरची आणि मसाले घालायचे. त्यात थोडं मीठ आणि पाणी घालून पीठ मळायचं. नंतर त्यात कणकेचा गोळा मिसळून तो खोलगट करायचा. त्यात सत्तूचे सारण भरून पराठा लाटून घ्यायचा. तो तव्यावर दोन्ही बाजूंनी खमंग भाजून त्यावर तूप लावायचे.
पश्‍चिम बंगालमध्ये ब्रेकफास्टमध्ये ‘राधाबल्लवी’ हा पदार्थ खातात. हा पदार्थ घरच्या घरी चाखायचा असेल तर उडदाच्या डाळीमध्ये वेगवेगळे मसाले घालून पुरी बनवायची. नेहमीच्या छोट्या पुर्‍यांपेक्षा आकाराने थोड्या मोठ्या पुर्‍या बनवायच्या. या पुर्‍या अगदी सॉफ्ट आणि मस्त लागतात. ही पुरी भाजीसोबत किंवा रश्श्यासोबत खायला एकदम टेस्टी.

सौजन्य :- फुलोरा, सामना २०१११५

Sunday, September 21, 2014

चंगूमंगू वडा

चंगूमंगू वडापाव म्हणजे झणझणीत आणि ढासू खाण्याची आवड असणार्‍या खवय्यांचा कट्टाच. सकाळचा नाश्ता असो की दुपारचा लंच नाहीतर संध्याकाळचा स्नॅक्स दहिसर पूर्वेला पोलीस ठाण्याला लागूनच असलेल्या सिग्नलजवळचा चंगूमंगू ऑल टाइम हीट...
झणझणीत वड्यासाठी हिरव्या मिरच्याच्या ठेच्यात बनवलेली मराठमोळी पिवळ्या बटाट्याची भाजी आणि तिचा तिखटसर भूक चाळवणारा सुगंध पार काशिमिरा अन् बोरिवलीकरांना दहिसरला खेचून आणतो. यामुळे इथे कधीही जा तोबा गर्दी मिळणारच, पण अच्छा और टेस्टी खानेका है तो वेट करनाच पडेगा ना..असे सांगत अनेक भुकाळू जिभेवर कंट्रोल करत रांगेत शांतपणे उभे असतात. हे विशेष.. चंगूमंगूचा वडा जेवढा हीट तेवढीच मिसळ, उसळ, कांदा भजी, बटाटा भजी आणि ब्रेड कटलेटही.. लालबुंद तिखटात तयार केलेल्या मिसळवर येणारी केशरी तर्री बघताच भूक नसतानाही भूक लागेल हे त्या मिसळचे वैशिष्ट्य. कुरकुरीत कांदा भजी तर अफलातून. आंबटगोड चटणीबरोबर तिची टेस्टही दुप्पट वाढते.
सकाळी दुपारी इथे जशी पुरुषांची, स्टुडंटस्ची गर्दी असते तशीच संध्याकाळी ऑफिसहून घराकडे परतणार्‍या महिलांची ब्रेड कटलेटससाठी चंगूमंगू स्टॉलवर गर्दी होते तर काहीजणी पार्सलची ऑडर ऑफिसमधूनच देतात.
गेल्या २१ वर्षांपासून चंगूमंगूने आपल्या खास ठेवणीतल्या टेस्टमधून खवय्यांना बांधून ठेवलंय. यामुळे चंगूमंगू नुसतच खाण्यासाठी प्रसिध्द नाही तर लॅण्डमार्क म्हणूनही रिक्षावाल्यांपासून बेस्टच्या कंडक्टरपर्यत सगळेचजण चंगूमंगूला ओळखतात. अलका वाईकर आणि मंगेश विचारे यांच्या कल्पनेतून साकारलेला चंगूमंगू वडापाव स्टॉल आधी साध्या फुटपाथवर लागायचा आता त्याच दुकानात रूपांतर झालंय. हे सगळे आमच्या गिर्‍हाईकांमुळे शक्य झाल्याचे मालक मंगेश विचारे कृतज्ञतापूर्वक सांगतात.

सौजन्य :- fulsaam123@gmail.com

Saturday, May 31, 2014

गारेगार



उन्हाळा येताच गारेगार बर्फाच्या गोळ्याची आठवण येते. पण निकृष्ट दर्जाचा बर्फ आणि गोळा तयार करण्याची खराब पद्धत यामुळे हेल्थ कॉंन्शियस मंडळी इच्छा असतानाही हा गोळा खाण्याचे टाळतात. परंतु संभाजीनगरातील श्रेयनगर भागात असणारा आनंद गोळा यास अपवाद ठरला आहे. गेल्या ३० वर्षांपासून या व्यवसायात असणारे आनंद बसैये यांनी शुद्धता, स्वच्छता, चव आणि वैविधता जपली आहे. यामुळेच हा गोळा इतरांपेक्षा वेगळा ठरतो.
बर्फाचा गोळा म्हटला तर मशीनवर किसलेल्या बर्फावर टाकलेले विविध चवीचे रंगीत पाणी असे समीकरण असते. परंतु आनंद बसैये यांनी यात हटके प्रयोग केले आहेत. अशुद्ध पाण्याची तक्रार टाळण्यासाठी ते मिनरल वॉटरपासून तयार आणि प्रमाणित कंपन्यांच्या बर्फाचे गोळे बनवतात. रंगही प्रमाणित कंपन्यांचा असतो. मावा आणि साखरेचा पाक ते घरी करतात. गोळ्याच्या चवीत वैविध्य आणण्यासाठीही त्यांनी खासच प्रयोग केले आहेत. यासाठी त्यांना हिंदुस्थानभर केलेली भटकंती कामास आली. राजस्थानात बर्फाच्या गोळ्याचे अनेक प्रकार असतात. मनोज यांनी त्यापैकी काही फ्लेवर संभाजीनगरवासीयांना देऊ केले आहेत. ड्रायफ्रुट्सचा गोळा त्यापैकीच एक. बर्फाभोवती ड्रायफ्रूट्स, मावा, गुलकंद असे पदार्थ टाकून ते गोळा बनवतात. तर केवळ माव्यापासून तयार केलेले दहा प्रकारचे गोळे येथे मिळतात. पूर्वी केवळ काडीला चिकटवलेला गोळा आपल्याला माहिती असायचा. पण बसैये यांनी वाटीतील गोळा तयार करणे सुरू केले आहे. ग्राहकांच्या मागणीप्रमाणे त्यावर पातळ किंवा घट्ट पाक टाकला जातो. तर गोड पसंत नसणार्‍यांसाठी काहीसा खारट-नमकीन चवीचा गोळाही येथे मिळतो. पावसाळ्यातील चार महिने वगळता ८ महिने हा गाडा सुरू असतो. दसर्‍याला स्टॉल सुरू होतो ते थेट जून अखेरपर्यंत चालतो. दिवसाकाठी एक हजाराहून अधिक खवैये गोळा खाण्यासाठी अक्षरश: रांगा लावतात. सकाळी १० वाजेपासून सुरू झालेली गर्दी रात्री अकरापर्यंत कायम असते. हायजेनिक असल्यामुळे उच्चभ्रू मंडळीही कारच्या रांगा लावून बर्फ गोळ्याचा आस्वाद घेतात. १० रुपयांपासून ६० रुपये किंमतीचे हे गोळे उन्हाळ्यातील उष्णता तर घालवताच, पण बालपणीच्या दिवसांची आठवणही ताजी करतात.
- प्रिया गंद्रे
सौजन्य :- फुलोरा, सामना ३१०५१४

Sunday, February 09, 2014

खा ऽऽ जा - चवीने खाणार

   खाजा आणि हा असा? या खाजाचा आकारच असा की, डिक्टो बाकरवडी दिसायला अगदी मोठ्या आकाराची बाकरवडीच खायला अगदी मस्त कुरकुरीत खारीसारखा अलिबाग, मुरुड-जंजिरा गावच्या बाजारपेठेत मिळणारा हा गोड खाजा हनुमान स्वीट्स या छोट्याशा दुकानात दररोज सुमारे ३० किलो खाजा विकला जातो आणि तोही हातोहात 
१९७५ सालापासून हनुमान स्वीट्स या दुकानात हा खाजा बनवायला सुरूवात झाली आणि तेव्हापासून तो मुरुडवासीयांचा फेव्हरेट झाला मग घरात लग्न असो किंवा बारसं, बघता बघता खाजाची डिमांड वाढू लागली आता तर आजूबाजूच्या गावात किंवा मुंबई, पुणे, सातारा, सांगलीला जायचे झाल्यास मुरुडकर हमखास आपल्या गावचा खाजा नातेवाईकांसाठी घेऊन जातात त्यामुळे मुरुडचा खाजा आता महाराष्ट्राच्या कानाकोपर्‍यात पोहोचला आहे तसा हा खाजा मूळचा उत्तर प्रदेशातला तिथली एक प्रथा आहे मुलीला सासरी पाठवताना तिच्या सासरकडच्या मंडळींचे तोंड गोड व्हावे यासाठी तिच्यासोबत हा खाजा पाठवला जातो या दुकानाचे मालक धीरेंद्र सिंग यांच्या वडिलांनी तिथून या खाजाची टेक्निक मुरुडला आणली आणि उत्तर प्रदेशचा खाजा बघता-बघता मुरुडचा झाला तसे हे हॉटेल फार जुने, १९१२ सालातलेे! आज ही तिसरी पिढी हा व्यवसाय सांभाळतेय इतर अनेक पदार्थ इथे मिळतात पण खाजाची टेस्टच भारी 
तूप, मैद्याचा वापर करुन तयार केलेला आणि साखरेच्या पाकात घोळवलेला हा खाजा खाण्यासाठी मुरुड जंजिर्‍याला भेट देणारे पर्यटकही वाट वाकडी करून इथे येतात या हॉटेलात येणार्‍या खवय्याला अनेकदा गरमागरमच खाजा खायला मिळतो या गरम खाजाची टेस्टच भन्नाट हा खाजा तसा १५ दिवस टिकतोही आणि खिशाला परवडेबल असल्याने इथे येणार्‍या खवय्यांचीही काही कमी नाही 
दररोज सुमारे २५ ते ३० किलो खाजा बनवला जातो आणि या गरमागरम खाजाचा एक ट्रे जोपर्यंत संपत नाही तोपर्यंत कढईत दुसरा खाजा तळला जात नाही एक खाजा पाच रुपये किमतीला मिळत असल्याने तो घेणेही आमच्या ग्राहकाला परवडते 
- धीरेंद्र सिंग
- सारिका मिठबांवकर

 THANKS - FULORA, SAMANA ०८०२१४


Saturday, January 04, 2014

नागपुरी सावजी चिकन

- प्रसाद पोतदार

  झणझणीत नागपुरी सावजी चिकन, पांढर्‍या वांग्याचे जळगावी भरीत. हलकी फुलकी तरीही तितकीच पौष्टिक ‘सोयाबीन’ मिश्रित ज्वारीची भाकरी... आई शप्पथ... पोट असं तुडुंब भरलं ना... आणि या सगळ्यावर पाचक सोलकडी, तोंड गोड करायला खरवस... अस्सल ‘मराठी’ फूड याशिवाय दुसरं काय असणार... पंचवीसव्या वर्षात पदार्पण करणार्‍या गोवा पोर्तुगीज आणि ‘दिवा महाराष्ट्राचा’मधली हीच तर खासीयत...
‘दिवा महाराष्ट्राचा’ हॉटेलच्या दरवाजातच एक बोर्ड आहे. कोल्हापूर शून्य किलोमीटर, गोवा शून्य कि.मी. याचा नक्की अर्थ बाहेर पडताना कळतो आणि पुढल्यावेळी ‘कुठं खायचं’ हेही ठरतं... कारण कोल्हापुरी पांढरा रस्सा हवा तर कोल्हापुरात कशाला जायचं? ‘दिवा’ आहे ना... जळगावी भरीत म्हणा, नागपुरी ठेचा म्हणा, कोकणातलं वालाचं भिरडं किंवा महाराष्ट्रातला मराठमोळा इतर कोणताही झणझणीत, चमचमीत पदार्थ खायचा असेल तर सरळ ‘दिवा’ महाराष्ट्रामध्ये शिरायचं... पेशवाई थाटात पोटभर जेवायचं आणि खूश व्हायचं...
तर गंमत नागपुरी सावजी चिकनची... नागपुरी तिखट... माणसाला सहज नाही परवडणारे. खोबर्‍याचा संबंध नाही... नुसतं तिखटजाळ... भगभगून जायला होईल.... पण इथं तेच चिकन त्यातला तिखटी उग्रपणा कमी करून हेल्थ कॉन्शस मुंबईकरांकरिता खास तेल कमी करून तयार होते; पण चवीत फरक अजिबात नाही... २१ मसाले चार-चार पाच-पाच तास मुरवले जातात चिकनमध्ये. मग कुठे मंद आचेवर शिजवायला घालतात... त्यामुळे डिश पुढे येते तेव्हा मन वासानेच भरून जाते. जळगावी भरीतही, त्याचीही तीच तर्‍हा... तिखटपणा कमी, जोडीला ज्वारीची भाकरी कडकच...
‘स्टार्टर’ला तर विचारूच नका... किती खायचे आणि नाही हे पोटाने ठरवायचे. कोलंबीची करंजी, खिम्याचे थालीपिठ, केळफुलाचा वडा यासारखे इतर अनेक मेनू आहेत... सुरुवातीला ते भूक वाढवतात आणि मग माणूस हातचं न राखता जेवतो... ‘तुडुंब झाल्यावरच उठतो... बिलाचं टेन्शन नसतं. ते ओ.के.च असतं... मनही खूष...
शाकाहारी-मांसाहारी... प्रत्येकासाठी वेगळं किचन... भांडी वेगळी... हिरवी भांडी व्हेजची. लाल भांडी नॉनव्हेजची... एखादी डिश आवडली नाही पहिल्याच घासात सरळ परत करायची... त्याचे बिल लावले जात नाही... ‘मराठी’ बोललात तर बिलात स्पेशल सूट. मालक प्रत्येक टेबलवर येऊन स्वत: भेटणार... आस्थेने चौकशी करणार, हवं नको पाहणार... ऑर्डर दिली पण आता नको तरीही ओ.के. उगाच चिडचिड नाही... बिलही नाही... एकूण काय ‘दिवा महाराष्ट्राचा’मधला प्रत्येक क्षण एन्जॉयेबल... खा आणि खात राहा... ‘दिवा महाराष्ट्राचा’ पेटवत राहा!
असं म्हणतात... माणसाला जिंकायचं असेल तर त्याला पोटभर खायला घाला... पोटातून हृदयात पटकन शिरता येते. आम्ही तेच करतो... दर्जा जपतो... तेवढीच माणुसकी-आपुलकीही जपतो.
- डॉ. सुहास अवचट

सौजन्य:- फुलोरा, सामना ०४०११४

Sunday, December 29, 2013

मालवणी ‘सिंधू’

  मालवणचा किनारा... समुद्रात पिवळे गुलाबी झेंडे फडकवत पाण्यावर तरंगणार्‍या बोटी... नारळी, पोफळीच्या बागा... निसर्गाच्या कुशीतून डोके वर काढणारी टुमदार कौलारू घरे... अंगणात तुळशी वृंदावन आणि नजर फिरवावी तिथे कायम लक्षात राहणारे निसर्गसौंदर्य... असेच अस्सल मालवणी ‘लूक’मध्ये खवय्यांची भूक भागवते ते विलेपार्ल्याचे ‘सिंधू.’
मुंबईकरांना स्वादिष्ट मालवणी मेजवानी द्यावी अशा विचाराने पार्ल्याच्या जवाहर बुक डेपोच्या भोगले परिवारातले मिथिल भोगले यांनी ‘सिंधू’ सुरू केले. हुबेहूब कोकणातले घर. लाल मातीच्या भिंती. मुख्य प्रवेशद्वारावर सुपारीची झाडे. होडी, तुळशी वृंदावन आणि त्यात तेवणारी पणती. बाहेरचा हा ‘लूक’ पाहिला की ‘सिंधू’प्रवेश करण्याचा मोह आवरतच नाही.
आत प्रवेश करताच नजर फिरते ती भिंतीवर खुंटीला टांगलेल्या टोपी सदर्‍यावर... काचेच्या कंदिलांवर... सुपल्या आणि रवळ्यांवर... नाकात घुमत असतो मालवणी मसाल्याचा हवाहवासा वाटणारा वास... सदरा पायजम्यातले वेटर ‘येवा कोकण आपलाच आसा’ म्हणत स्वागत करतात. त्यानंतर टेबलावर येतो चमचमीत मालवणी पदार्थांचा ‘मेन्यू’.‘सिंधू’ची एक भिंत मासे पकडायच्या जाळ्याने सजली आहे. त्यात बांगडा, पापलेट, सुरमई, कुर्ल्याची फायबरची मॉडेल्स लटकविण्यात आली आहेत. ताज्या फडफडणार्‍या माशांचे खाद्यपदार्थच ‘सिंधू’मध्ये बनवले जातात. चिनीमातीच्या बरण्या अगदी कोकणातल्या चुलीजवळ असतात तशाच मांडलेल्या.
‘फणसाची बिर्याणी’. कधी ऐकलंय हे नाव. नवीनच. हीच तर खासियत आहे ‘सिंधू’ची. चिकन आणि मटणाऐवजी बिर्याणीसाठी फणस वापरला जातो. तोसुद्धा खास कोकणातून येतो. मालवणी मसाल्यांमध्ये बनवण्यात येणारी फणसाची बिर्याणी खायची तर विलेपार्ल्याच्या ‘सिंधू’शिवाय पर्यायच नाही. फणसाची भाजी खावी तर कोकणात आणि फणसाची बिर्याणी चाखावी तर ‘सिंधू’ची.
चिकन बिर्याणी आणि ‘मटण मालवणी बिर्याणी’सुद्धा ‘सिंधू’मध्ये मिळते. ती पण मालवणी मसाल्यात बनवलेली. म्हणूनच तिचे नावही ठेवलेय ‘चिकन मालवणी बिर्याणी’. चिकन थाळी, चिकन सागोती वडे, तांदळाच्या भाकर्‍या, माशाचे सार आणि हो इथे माशांच्या काट्यांचा वापर करून बनवलेले सार घ्यायलाच हवे. त्याच्या वासानेच तोंडाला पाणी सुटेल.
आंबोळी... चपाती... तळण... कोळंबी सुके... आंबट वरण... कोळंबी भात... तळलेले बोंबील, सुरमई, पापलेट अन् कोळंबीचा आस्वादही ‘सिंधू’ने खवय्यांना दिलाय. कोकणवासीच नव्हे तर अन्य प्रांतातील लोकांनाही ‘सिंधू’च्या मालवणी ठसक्याची चटक लागली आहे. खाऊन पोट भरलं असेल तर मुखवास... काय तर सुपारी आणि मालवणी खाजा. कोकणभूमी झिंदाबाद...
सागोती वडे तर कोकणचे पेटंट. आम्हाला द्यायचे होते त्यापेक्षाही वेगळं. फणसाची बिर्याणीही त्यातूनच आली. मालवणी माणसाचा स्वभाव फणसासारखा. वरून काटेरी वाटला तरी आतून मऊ, प्रेमळ. आमची फणसाची बिर्याणीही तशीच आहे. नाव ऐकले की ग्राहक थोडा विचार करतात, पण आस्वाद घेतला की ती चव त्यांच्या जिभेवर कायमची रेंगाळते. मालवण, मालवणी माणूस, मालवणी मसाला याला तोडच नाही. 
- मिथिल भोगले

सौजन्य :- फुलोरा, सामना २९१२१३

Sunday, December 15, 2013

आग्रहातले मालवणी चैतन्य

‘आमची कुठेही शाखा नाही’ला मोडून काढताना सुरेखा वाळके या अस्सल ‘मालवणी’ आईने मालवणमधल्या फॉर्मात चालणार्‍या ‘हॉटेल चैतन्य’ची एक शाखा तीन वर्षांपूर्वी दादरनजीकच्या आगरबाजार मार्केटसमोर उघडली... आणि अस्सल मालवणीपणा जपत मुंबईकर खवय्यांना मालवणी आग्रहाने वाढून तृप्त केले... त्यामुळे खवय्यांच्या लिस्टमध्ये सध्या ‘हॉटेल चैतन्य’ टॉपवर आहे म्हटल्यास हरकत नाही...

‘हॉटेल चैतन्य’ची सुरमई म्हणा किंवा कालवं म्हणा, येतात थेट मालवणहून. शेवटी पाण्याची म्हणून एक चव असतेच. फक्त मालवणी मसाले वापरले म्हणजे ‘मालवणी’ चव आली असे होत नाही... त्यासाठी पाण्यालाही त्या मातीची, तिथल्या मौसमाची चव असावी लागते... सुरेखा वाळके यांनी हे लक्षात घेऊनच त्यांची स्वत:ची रेसिपी तयार केली... मासेच नव्हे तर मालवणी जेवणात प्रामुख्याने वापरला जाणारा नारळही थेट मालवणातून आणतात. त्यामुळे इथली मालवणी नारळाच्या दुधात बनवलेली सोलकढी असो किंवा स्वीटमधली खीर, नाचणी हलवा, मोदक, पातोळ्या, काकडीचे धोंडस...कितीही भरपेट खाऊन घेतले तरी मन भरत नाही.


साधारण फिशची थाळी दीडशेपासून माशाच्या आकाराप्रमाणे ३०० पर्यंत जाते, पण एकदा का थाळीची ऑर्डर गेली की खवय्याने पोट भरेपर्यंत खात राहायचे. मच्छी किंवा सागुती सोडल्यास सर्व काही अनलिमिटेड... आणि या ‘अन्लिमिटेड’पणाला मालवणी आग्रहाची जोड. स्वत: सुरेखा वाळके वाढताना, ‘अहो घ्या हो...पहिलाच भात आहे...’ कधी ‘अरे जेव रे...काय तडस लागूची नाय...’ तर कधी ‘शेवटचो भात कडयेबरोबर...’ असा आग्रह चालूच. एकीकडे गिर्‍हाईकांशी आपुलकीच्या गप्पा आणि दुसरीकडे खवय्याला तृप्त करण्याची धावपळ... त्याचवेळी किचनमध्येही रेसिपीकडे, चवीकडे आणि दर्जाकडे लक्ष...एकावेळी तीन आघाड्यांवर त्यांची कसरत...
मांसाहारीमध्ये ‘कोळंबी भात’ ही स्पेशल डिश... बिर्याणी नव्हे... चिकण सागुती कशी अगदी मराठी - मालवणी... म्हणजे छोटे छोटे पीस... आणि खोबर्‍यात बनलेली ग्रेव्ही... खेकडा फ्राय... जवळा कोशिंबीर ही वेगळीच डिश... टिपीकल कालवं मसाला. एकापेक्षा एक...सरस. नुसत्या यादीनेच तोंडाला पाणी...

व्हेजसाठीही तेवढाच चांगला मेनू... पक्वान्नाचे जेवणच... थाळीमध्ये दोन भाज्या, डाळ-वरण, आमटी भात, पापड, लोणचे, चपाती असणारच. पण रोज बदलणारी कडधान्याची उसळ आणि पालेभाजी हमखास... व्हेजबरोबर स्वीटही खास आणि बदलते... तेही नारळ दुधातले... मोसमाप्रमाणे पेरू सरबत... फणस आइस्क्रीम जोडीला.शाकाहारी किंवा मांसाहारी...किती खाऊ किंवा नको असं होऊन जाते ते त्या माऊलीच्या आग्रहापुढे. प्रेमाने, आग्रहाने ते वाढणे... 
‘‘हयसरल्या जेवणाची खासियत सांगूची म्हणशाल तर...म्हणजे मालवणी हाताची, मसाल्याची स्पेशल चव, मालवणी आग्रह, जिव्हाळो, आपुलकी व ऋतुमानातलो कोकणी मेवो आणि दर्जा. एकदा इलेलो रसिक खवय्यो हयसून चवीबरोबरच ‘चैतन्य’ घेऊन जाव्कच व्हयो..’’
- सुरेखा वाळके

सौजन्य :- फुलोरा, सामना १५१२१३

Sunday, November 24, 2013

पराती मिसळचा चटका

संभाजीनगरचे ग्रामदैवत असणार्‍या राजाबाजार येथील संस्थान गणपतीच्या दर्शनासाठी येणार्‍या भाविकांसाठी येथे नियमितपणे येण्याचे आणखी एक खास आकर्षण आहे. बाप्पाचा प्रसाद खाल्ल्यानंतर संभाजीनगरवासीयांची पाऊले आपोआप वळतात ती या ठिकाणची ओळख झालेल्या पराती मिसळ पाव या हॉटेलकडे. हॉटेल तसे छोटेखानीच आहे, पण गेल्या ६० वर्षांपासून या पराती मिसळचा चटका शहरातील चोखंदळ खवय्यांची तृष्णा भागवत आहे.
जुन्या संभाजीनगरचे साक्षीदार बाबुलाल पराती यांनी ६० वर्षांपूर्वी या दुकानाची सुरुवात केली. शहागंज हा सुरुवातीपासूनच गजबजलेला बाजारपेठेचा भाग. येथे कामानिमित्त जिल्ह्यातून दूरदूरहून लोक येत. पूर्वी येथेच बस स्टँडही होते. त्यामुळे काम आटोपताच खमंग मिसळ-पाव खाण्यासाठी लोक येथे गर्दी करायचे. सहा दशकांनंतरही ही गर्दी आहे तशीच आहे. मधले काही काळ हे दुकान बंद होते, पण खवय्यांच्या तीव्र मागणीवरून पराती कुटुंबीयांच्या पुढच्या पिढीने ते पुन्हा सुरू करण्यासाठी पुढाकार घेतला. शहराच्या खाद्य परंपरेचा हा वारसा बाबुलाल यांचे पुतणे अजय पराती चालवतात. काळानुरूप त्यांनी दुकानात थोडे बदल केले आहेत. जुने जाऊन चकाचक फर्निचर आले, पण मिसळीची चव आहे तशीच आहे.
फक्त ५ तासच खमंग मिसळआधुनिकतेच्या काळात आता २४ तास हॉटेल उघडे ठेवण्याबाबत चर्चा सुरू आहे, पण पराती मिसळ पाव केवळ ५ तासच उघडे असते. सकाळी ७ ते १२ अशीच याची वेळ आहे. सकाळी कामानिमित्त घराबाहेर पडणार्‍यांचा नाश्ता येथेच होतो तर आपली प्लेट मिस होऊ नये यासाठी ग्राहकांच्या अक्षरश: रांगा लागतात. अजय यांनी पारंपरिक मिसळीशिवाय येथे काही नवीन पदार्थ उपलब्ध करून दिले आहेत. यात जैन समाजासाठी कांदा-लसूण नसणारी जैन मिसळ, कोल्हापुरी मिसळ, बटर मिसळ आणि दही मिसळचा समावेश आहे. याशिवाय समोसे, भजी, वडापाव हे पदार्थ आहेतच, पण यात ग्राहकांच्या उड्या पडतात त्या मिसळ पाववरच. मिसळीचे आणखी वैशिष्ट्य म्हणजे याचा रस्सा काळा आहे. इतर ठिकाणी लालभडक रस्सा पाहताच डोळ्यांतून पाणी येते, पण परातीच्या मिसळीचा काळा रस्सा तिखट तर आहेच पण याची चव दिवसभर जिभेवर रेंगाळते.


अजय परातीसंचालक, पराती मिसळ पाव.
संभाजीनगरची परंपरामधल्या काळात काही वर्षे मी नोकरी केली, पण काकांनी सुरू केलेला हा व्यवसाय मला स्वस्थ बसू देत नव्हता. अनेक जणांनीही हॉटेल पुन्हा सुरू करण्याचा रेटा लावून धरला होता. त्यांच्या प्रेमामुळेच पुन्हा नवीन जोमात या व्यवसायात उतरलो. संभाजीनगरची खाद्यपरंपरा ठरलेल्या या हॉटेलला पूर्वीपेक्षा अधिक प्रतिसाद मिळतोय, हेच आमच्या चवीचे यश आहे.

सौजन्य :- फुलोरा, सामना २४१११३

Tuesday, October 22, 2013

सावंतवाडीत मँगो

सिंधुदुर्ग जिल्ह्यात सावंतवाडी संस्थानकालीन मोती तलावाच्या काठावर नव्याने सुरू झालेल्या पर्यटन स्वागत कक्ष म्हणजेच मँगो- II च्या व्यवस्थापनाने शहराच्या मध्यवर्ती ठिकाणी देशी-विदेशी पर्यटकांना सुसज्ज असे हॉटेल मँगोमध्ये खवय्यांना मनपसंत पेटपूजा करता येते. निवासाची उत्तम सोय हॉटेल मँगोमध्ये आहेच. हॉटेल मँगो व मँगो II ही दोन्ही हॉटेलस् एकमेकांपासून अगदी हाकेच्या अंतरावर आहेत. जिल्हा पर्यटनात मानाचा तुरा लावणारे हॉटेल मँगोनंतर हॉटेल मँगो II सुद्धा सावंतवाडी शहरात सुरू झाले आहे. सावंतवाडी संस्थानच्या ईस्टर राजवाडा गेटसमोरील बाजूने हे पर्यटन स्वागत कक्ष पर्यटकांची पसंती ठरत आहे.सावंतवाडी नगर परिषदेने पर्यटकांना सुविधा निर्माण व्हावी, जिल्ह्यातील पर्यटनाची माहिती व मार्गदर्शन मिळावे म्हणून टीआरसी म्हणजेच (टुरिस्ट रिसेप्शन सेंटर) पर्यटन स्वागत कक्ष उभारण्यात आला आहे. हे टीआरसी मँगो हॉटेलच्या महेश कुमठेकर यांच्या व्यवस्थापनाने पर्यटन सेवा सुरू केली आहे.
शहरातून जाणार्‍या मुंबई-गोवा महामार्गावर तलावाकाठी हे मँगो-II हॉटेल वसले आहे. ‘मँगो’ व ‘मँगो II’ मध्ये विविध खाद्यपदार्थ मिळतात. दोन्ही हॉटेल्समध्ये एकूण ५२ सुसज्ज अशी रूम्स आहेत.
मँगोमध्ये मिळणार्‍या खाद्यपदार्थांव्यतिरिक्त मँगो II मध्ये पदार्थ आहेत. मोगलाई, पंजाबी डिशेसबरोबर मॅगोने ‘मँगोथाली’ ही सर्वसामान्यांना परवडेल अशी जेवणाची डीश सुरू केली आहे.
चायनीज पदार्थांचा आस्वाद घ्यायचा तर हॉटेल मँगोशिवाय पर्याय नाही. तर सायंकाळच्या ‘मँगो II’ च्या पावभाजीसाठी पर्यटकांबरोबर सावंतवाडीकरांची झुंबड उडते.
दोन्ही हॉटेल्समध्ये निवासाची सोय आहे तशी रेस्टॉरंटची सोय आहे. मालवणी खाद्यपदार्थांबरोबर मसाले, लोणची, जाम, पापड तसेच शिल्पकाठळे, विविध कलाकुसर याचेही प्रदर्शन मँगो II मध्ये करण्यात आले आहे.
घरानंतर मँगोमधील आदरातिथ्य पर्यटकांना भावते. जिवाचा गोवा करण्यासाठी जाताना पर्यटक या ‘मँगो’मध्ये आदरातिथ्याचा आवर्जून घेतात. मुंबई-पुणे येथील पर्यटकांबरोबर देशी-विदेशीतील पर्यटकांना सर्व सेवा-सुविधा मँगोमध्ये आहेत.
मांसाहारासाठी चिकन मँगोस्पेशल ही थाळी प्रसिद्ध आहे. १२ रुपयांच्या रोटीपासून पनीर चीज पराठा मिळतोच, शिवाय फ्राय पापलेट, बांगडा व प्रॉन्झ ही तर मँगोची खासियत आहे.
सावंतवाडी हे ऐतिहासिक शहर आहे. येथील लाकडी खेळण्यांना देश-विदेशात मागणी आहे. देश-विदेशातील पर्यटकांना सिंधुदुर्गात पर्यायाने सावंतवाडी शहरात त्यांना साजेशी पर्यटन सुविधा देण्याचा प्रयत्न करू.
- महेश कुमठेकर व्यवस्थापकीय संचालक, मँगो ग्रुप
सौजन्य - हरिश्चंद्र पवार, फुलोरा सामना १९१०१३

Saturday, October 05, 2013

मालवणी तिखला

    हॉटेल अतिथी बांबूचा (खानावळ) मालवणी माशांचा तिखला

मालवणी भाषेची अविट गोडी आणि जोडीला मालवणी जेवणाचा फक्कड बेत असेल तर खवय्यांना यापेक्षा वेगळा भोजनानंद नाही. कॉन्टीनेंटल, चायनीज, मोगलाई, ईटालीयन अशा वेगवेगळ्या पद्धतीमध्ये आज मालवणी जेवणाची आगळीवेगळी ओळख मालवणमधील संजय गावडे यांच्या हॉटेल अतिथी बांबूने (खानावळ) आपली आगळी-वेगळी शैली निर्माण केली आहे. त्यामुळे मालवणास येणारे पर्यटक हॉटेल अतिथी बांबूला (खानावळ) भेट देण्यावाचून जात नाहीत.
मालवण माघी गणेश चौकापासून अवघ्या १०० मीटरवर कचेरी रोडवर हॉटेल अतिथी बांबू खवय्यांचा प्रदीप्त झालेला जठराग्नी थंड करण्यासाठी मालवणी मच्छी जेवण असो वा वडेसागोती, मोरीमटण, विविध चमचमीत खुमासदार पदार्थांचा आस्वाद घेऊन सर्वजण तृप्त होतात. हॉटेल अतिथी बांबूच्या (खानावळ) मालवण बांगड्याच्या तिखल्याची चवच न्यारी, शिवाय पापलेट, सरंगा, सुरमई, कोळंबी, तारले, कर्लीचेही कालवण येणा-यांच्या पसंतीस उतरते. याबरोबर खास नारळाच्या रसात बनविलेली सोलकढीचा फक्कड बेत त्यामुळे मालवणी जेवणाला खुमासदार उपमाही दिलेल्या आहेत.
आचार्य प्र. के. अत्रे यांनी तर गेल्या दहा हजार वर्षात अशी सोलकढी झाली नाही असा शिक्कामोर्तबही केला, याची प्रचिती हॉटेल अतिथी बांबूमध्ये आल्याशिवाय राहत नाही.
याबाबत बोलताना हॉटेल अतिथी बांबूचे मालक संजय गावडे म्हणाले सर्वप्रथम मी हॉटेल चैतन्यमध्ये जवळजवळ १४ वर्षे कुक म्हणून काम केले. यानंतर ग्रीनपार्क मालक बबन तिनईकर यांनी तु स्वत: का करत नाही हा व्यवसाय. यातून मला प्रेरणाही मिळाली आणि हा व्यवसाय सुरु करताना कोकणी माणसाची वृत्तीही आड आली. यातूनही मी मात करीत आज स्वत:च्या जागेत तब्बल २५०० स्क्वे. फूटावर हे हॉटेल उभारले असून जेवणासाठी येणारा प्रत्येक माणूस जाताना समाधानाने जावा हेच मी स्वामी समर्थांच्या कृपेने जपलं आहे. याच माध्यमातून जनसेवा म्हणजेच ईश्वरसेवा होते. आज मालवणात पर्यटन हंगामात माशांच्या थाळीचे दर गगनाला भिडलेले असताना मात्र अतिथी बांबूमध्ये वर्षाच्या बारामहिने दर सर्वसामान्यालाही परवडतील असे असतात. सुरमई १९० रु., पापलेट २७० रु. बांगडा, मोरीमटण १००-१५०-२०० रु., शाकाहारी ६० रु. असे आहे आणि विशेष म्हणजे संजय गावडे हे सर्व पदार्थ स्वत: बनवितात. तर मग येताय ना, मालवणला मालवणी तिखल्याची चव पाहायला !

Thanks :- - संदीप गोलतकर, fulora, saamana, 051013 

Sunday, August 25, 2013

सुंदरवाडीतील मालवणी चव

‘माडाच्या झावळ्यांचे हॉटेल’ म्हणजे सुंदरवाडीतील मालवणी ‘चव’ भालेकरांचे ‘श्री महालक्ष्मी भोजनालय!’ शाकाहारी जेवणाबरोबर मांसाहार आणि मनसोक्त मासे खाण्यासाठी गोव्यातील ही खवय्ये या हॉटेलमध्ये येतात. मुंबई-पुणे येथील चाकरमान्यांच्या पसंतीला उतरलेल्या या ‘भालेकरांच्या खानावळी’तील स्वच्छता आणि घरगुती पद्धतीच्या जेवणाला खवय्ये पसंत करतात. 
फिश थाली, बांगडा थाली, प्रोन्स फ्राय, पापलेट थाली, तिसरे जेवण, मोरी मटण, बकरा मटण याशिवाय शुद्ध शाकाहारी जेवणात बटाटा अथवा वांग्यांची फ्राय काप शाकाहारींच्या पसंतीला उतरते. शाकाहारीत तर पालेभाजीसाठी आधी आर्डर द्यावी लागते. फॅमिलीसह मनसोक्त पेटपूजा करण्यासाठी या हॉटेलमध्ये गर्दी होते. 
सावंतवाडी-बेळगाव-कोल्हापूर मार्गावरील हे महालक्ष्मी भोजनालय दुपारी १२ वाजल्यापासून ४ वाजेपर्यंत फुल्ल असते. चपाती-मटण सोबत सोलकढीचे ग्लास घेऊन खवय्यांना ‘मिनी लंच’ घेता येते. आवडेल ते खाण्यासाठी ‘महालक्ष्मी भोजनालय’मध्ये पार्सलची सोय आहे. पावसाळ्यात जून ते ऑगस्टमध्ये खाडीचे फिश-सुखा, शेतकं तांबोशी, काळुत्रे आदी मासे मिळतात. 
बिसलरी पाण्याच्या तोडीचे विहिरीचे पाणीही या हॉटेलमध्ये मिळते. रविवार, बुधवार, शुक्रवारी ही जेवण थालीचा दर तोच असतो. ६० रुपयांपासून ३०० रुपयांपर्यंत फिश थाली मिळते. ३०० रुपयांच्या थालीत फिशला किमान ६ जणांना तृप्त होता येते.

सौजन्य:- हरिश्‍चंद्र पवार, फुलोरा, सामना २४०८१३

Sunday, August 18, 2013

झटपटीत चिकन पकोडा

‘‘का य छान पाऊस कोसळतोय. अगदी भजी खाण्याचं वातावरण झालंय, पण जरा काहीतरी वेगळं पाहिजे. तीच ती नेहमीची कांदा-बटाटा भजी खाऊन कंटाळा आलाय. काय करशी, आरती?’’ प्रतापची फर्माईश!
‘‘नो प्रॉब्लेम! आज चिकन पकोडा करूया.’’ ‘‘पण तो होईपर्यंत पाऊस थांबायचा.’’
‘‘अरे नाही, पटकन होतो. अर्धा किलो बोनलेस चिकन आहे घरात. त्याचे साधारण बोटभर लांबीचे तुकडे करणार. त्याला १ टीस्पून आलं-लसणाची पेस्ट चोळून ठेवणार. मग भजीचं पीठ बनवायचं. १ वाटी बेसनमध्ये अर्धा टीस्पून धणे पावडर, अर्धा टीस्पून जिरे पावडर आणि अर्धा टीस्पून गरम मसाला पावडर घालायची. चवीप्रमाणे मीठ घालायचं आणि एक टीस्पून लाल मिरची पावडर घालणार. जरासा १ चिमूटभर सोडा घालून बटाटा भजीप्रमाणेच पीठ बनवायचे आणि चिकनचे तुकडे एकेक करून या पिठात घोळवून डीप फ्राय करायचे.
गरम-गरम चिकन पकोडे, हिरव्या चटणीबरोबर किंवा टोमॅटो स्केचपबरोबर सर्व्ह करायचे... आणि मस्त पावसाची मजा घेत फस्त करायचे. चल आता जितक्या पटकन रेसिपी सांगितलीस तेवढीच पटकन बनव म्हणजे झालं. ‘‘प्रताप प्रोटीन या अन्नघटकाची आवश्यकता केवळ वाढत्या वयाच्या मुलांसाठीच नाही तर सर्वांनाच असते. शरीराची झीज भरून काढण्याचे काम प्रोटीन करते. चिकन हा प्रोटीनचा सगळ्यात चांगला स्रोत आहे. यात सॅच्युरेटेड फॅटस्चे प्रमाण रेड मीटपेक्षा खूप कमी असते. तसेच त्यात पोटॅशियम, कॅल्शियम भरपूर प्रमाणात असते. कर्बोदके कमी प्रमाणात असतात. त्यामुळे सर्व स्तरांतील लोकांनी मुबलक प्रमाणात खाण्यासारखा हा एक पौष्टिक पदार्थ आहे.

आरती मांजरेकर
सौजन्य - फुलोरा, सामना १७०८१३

Sunday, March 03, 2013

पाला’वरचं चिकन

हिंदुस्थानी बैठक, झणझणीत जुन्नरी चिकन रस्सा, आळणी चिकन, चिकन मसाला, ज्वारी, बाजरीची भाकरी, चपाती, जोडीला कांदा अन् लिंबू असं पोटभर जेवण, तेही हॉटेल आणि ढाब्याच्या तुलनेत अगदीच स्वस्त. ग्रामीण ढंगाची अवीट चव असलेले जुन्नर तालुक्यातील पूर्वभागातील बेल्हे गावच्या ‘पालांवरचं चिकन’ पुण्या-मुंबईसह ग्रामीण भागातील खवैयांच्या तोंडाला पाणी आणत आहे.


मुंबई-विशाखापट्टनम राष्ट्रीय महामार्गावर आळेफाट्यापासून पूर्वेकडे १५ किमी अंतरावर असलेल्या बेल्हे हे गाव राज्यातील एक प्रमुख बैल बाजार म्हणून प्रसिद्ध आहे. सुमारे ७० वर्षांपूर्वी दर सोमवारी बैल बाजार सुरू झाला. या बाजारात येणार्‍या लोकांसाठी ‘पालं’ लावून जेवण बनविणे सुरू झाले. ते आजतागायत सुरू आहे. बाजारात येणार्‍या शेतकर्‍यांना कमीत कमी दरात सर्वोत्तम गुणवत्तेची सेवा देण्याची परंपरा आम्ही पुढे नेत असल्याचे अशोक हिंद खानावळीचे मालक बबनराव बांगर सांगतात.

मांसाहारी जेवणासह शाकाहारी जेवणाची सोय असलेली ही ‘पालं’ दर रविवार आणि सोमवारी सुरू असतात. हा बैल बाजार असल्याने येथे फक्त चिकनच जेवणात दिले जाते. खास जुन्नरी पद्धतीचा घरगुती मसाला, रश्श्याला घट्टपणा येण्यासाठी भाजलेला कांदा, आले, कोथिंबीरची दगडी पाट्यावर वाटून केलेली पेस्ट वापरण्यात येते. चुलीवरची खरपूस भाकरी असल्याने जेवण्याची लज्जत वाढते. खाणार्‍याला लागेल तेवढा रस्सा देण्यात येतो. हिंदुस्थानी बैठकीमध्ये जेवणासाठी एका वेळी तीस ते चाळीस लोक जेवायला बसतात. त्यामुळे जेवताना घरात बसून घरचे जेवल्यासारखं वाटतं. पोटभर जेवण झाल्यांनतरही रश्याच्या फुरका मारण्याचा मोह आवरत नाही.

सौजन्य - अमोल कुटे, फुलोरा, सामना  0२० ३१ ३ 

Thursday, December 15, 2011

अस्सल कोकणी मेजवानी

महाराष्ट्राला सुमारे ७२० कि.मी. लांबीचा सागरकिनारा लाभला आहे. हिरवीगर्द झाडी, लाल माती, गरजणारा दर्या आणि रुपेरी वाळू यांचं लेणं लेवून ही किनारपट्टी आपल्याला साद घालते आहे. या भूमीशी भगवान परशुरामांचं नातं जोडलं आहे. ऐतिहासिक गड-किल्ल्यांची सफर करत अस्सल कोकणी स्वादामध्ये आणि मोकळ्या मनाच्या कोकणी सौंदर्यामध्ये तुम्ही नक्कीच हरवून जाल.कोकणातील सुग्रास जेवण मनात दडून बसलेल्या खवय्यांना जागे करा आणि अस्सल कोकणी लज्जतदार, चटकदार, चमचमीत मेजवानी घ्या.


प्रदूषणमुक्त शांत समुद्रकिनारी कौलारू घरात नारळ, सुपारीच्या बागेत प्रेमळ अगत्य ही येथे खवय्यांसाठी तर खासीयत आहे. कांदापोहे, रव्याचे लाडू, उपमा, गोड शिरा, करंजी, कोकणी खाजा, शंकरपाळी, बटाटावडा, तरी मारलेली मिसळ, अळूवडी, थालीपीठ, कोथिंबीरवडी, नारळीपाक, पुरीभाजी, उकडीचे मोदक, पोहे चिवडा, शेवचिवडा, बेसनवड्या, राजगिरा लाडू इ. सकाळच्या न्याहरीमध्येही इथं मांसाहारी टच दिसून येतो. अंडापोळी, भाकरी, तळलेली सुकट व भाकरी, नाचणीची भाकरी असा न्याहरीचा बेत इथं असतो. वरणभात, घावणे, तिळाचा (तिळकूट) लावलेली गवारीची भाजी, तिळकूट लावलेल्या शेवग्याच्या शेंगा, वांगेभरीत, माठाची भाजी, वालाच्या दाण्याची भाजी, मटकीची उसळ, चवळीची उसळ, पुरणपोळी, आमरस, दही, ताक असा शाकाहारी आहार असतो.

पर्यटक पाहुण्यांसाठी खास मांसाहारी कोकणी पाहुणचार केला जातो. यात कोंबडी (सागुती) वडे, आंबोळी, तांदळाची भाकरी, सुके मटण, कोलंबी फ्राय, तळलेली सुरमईची तुकडी, कडक तळलेले बोंबील, तळलेले पापलेट, हलवा फ्राय, सुकी कोलंबी, कोलंबी रस्सा, तिसर्‍या रस्सा, चिंबोरी, खेकड्याचा रस्सा, झिंगा फ्राय, मटणाचा झणझणीत रस्सा, सोलकढी, मांदेली फ्राय, बांगडा फ्राय, बांगडा रस्सा, तळलेले कालव्याचे गर, शिवल्या भरीत अशी आकर्षक मेजवानी असते. नारळ, रोठा सुपारी, खारा तांदूळ, पोहे, वाल, चवळी, फणस, आंबे, करवंद, कोकम सरबत, आवळा सरबत, आंबा पोळी, फणसपोळी, पोहेपापड, नाचणी पापड, बटाटापापड, पोहे, मिरगुंडा मिरचीचे लोणचे तसेच आंब्याचे लोणचे, सांडगे, मिरची, आवळा कॅण्डी, मँगोपल्प, कोकम आगळ, आमसूल, आंबावडी, मोरावळा, काळीमिरी, दालचिनी, जाम, सुकी मासळी कोकणमेव्याची रससंपदा आपल्या आनंदात भर घालते.

- मंगेश निंबरे

पर्यटनासाठी कोकणात जायचे म्हटले की, सर्वांच्या चेहर्‍यावर एक वेगळा आनंद फुलून येतो. शांत, सुंदर समुद्रकिनारे, नारळी पोफळीच्या बागा, गडकिल्ले, शिल्पकलेचा अप्रतिम ठेवा असलेली मंदिरे, पुरातन वास्तू, स्मारके आदी अनेक गोष्टी कोकणात पाहण्यासारख्या आहेत. कोकणात येणारे पर्यटक येथील सह्याद्रीचे कडे, सुंदर निसर्ग संपदा याच्या सान्निध्यात चार दिवस भटकंती करण्यासाठी खास करून येत असतात. याचबरोबर कोकणातून परत जाताना इथला खास कोकणी मेवा विकत घेऊन जातात.


संगमेश्वरची मोहनपुरी

ज्याप्रमाणे सिंधुदुर्गात मालवणी खाजाचे नाव आहे त्याचप्रमाणे रत्नागिरी जिल्ह्यात संगमेश्वरची मोहनपुरी प्रसिध्द आहे. मालवणी खाजा आणि संगमेश्वरच्या मोहनपुरीत बराच फरक आहे. मैदा, खाद्यरंग, शुद्ध शेंगदाणा तेल आणि साखरेच्या पाकापासून बनविली जाणारी ही मोहनपुरी पीठ मळण्यापासून ते साचेबद्ध पध्दतीत तयार करताना ती हातानेच तयार केली जाते हे विशेष. एकदा का साखरेच्या पाकातून ही मोहनपुरी बाहेर काढली की तिला पाहिल्यावर कुणाच्याही तोंडाला पाणी सुटणारच.

रत्नागिरीच्या चिंगळांची न्यारी लज्जत

रत्नागिरीच्या समुद्रात मुबलक प्रमाणात मिळणारी चिंगळ ही केवळ मुंबईच्या मासळी बाजारापुरती मर्यादित राहिली नसून ती थेट परदेशातही निर्यात केली जातात. त्यामुळे रत्नागिरीत येणारे पर्यटक येथील चिंगळांची चव घेतल्याशिवाय पुढील प्रवासाला फिरत नाहीत. ही मासळी तयार करण्याची पध्दत वेगवेगळी असून यासाठी वापरण्यात येणारा खास कोकणी गरम मसाला यामुळे याला येणारा आगळा स्वाद सर्वांच्या जिभेवर कायम तरळत राहतो.

सिंधुदुर्गातील मालवणी खाजा व सोलकढी

सिंधुदुर्गात गेल्यावर येथील मालवणी खाजाची चव चाखली नाही तर सिंधुदुर्गाची सफर झाली असे वाटत नाही. गूळ, चण्याचे पीठ, आले असे पदार्थ वापरून तयार होणारा हा मालवणी खाजा केवळ कोकणात नव्हे तर संपूर्ण राज्यांत प्रसिध्द पावला आहे. याचबरोबर सिंधुदुर्गात ठिकठिकाणी मिळणारे गुळाच्या चिकीत बनवलेले शेंगदाण्याचे लाडूही सर्वांचे आवडते खाद्य बनले आहे. या पदार्थांप्रमाणेच सिंधुदुर्गात मिळणारी झणझणीत सोलकढी हेसुध्दा येथील खाद्यपदार्थांचे मोठे वैशिष्ट्य म्हणावे लागेल. जेवण शाकाहारी असो वा मांसाहारी जेवणानंतर मात्र सोलकढी हवीच असे येथील समीकरण आहे. सिंधुदुर्गातील मालवणी मसाला हा या सर्व शाकाहारी आणि मासांहारी पदार्थांमध्ये आगळी लज्जत आणतो.

पुळ्यातील उकडीचे मोदक

गणपती आणि मोदकाचा अनोखा नातेसंबंध आहे. रत्नागिरी जिल्ह्यातील गणपतीपुळे येथे हा मोदकांचा बेत वर्षभर ठरलेलाच असतो. सुंदर समुद्रकिनारा आणि स्वयंभू देवस्थान यामुळे देशाविदेशातील पर्यटक कोकणात आल्यावर गणपतीपुळे येथे जातात. गणपतीला नैवेद्यासाठी नियमित मोदकांचा बेत असतो. गणपतीपुळे परिसरात मिळणारे उकडीचे मोदक हे केवळ हिंदुस्थानीच नाही तर परदेशी पर्यटकांचाही आवडता खाद्यपदार्थ म्हणून नावारूपास आला आहे.

संगमेश्वरचे खोबरे मोदक

मुंबई - गोवा राष्ट्रीय महामार्गावरच संगमेश्वरमध्ये गेल्या काही वर्षांत ताज्या नारळाच्या खोबर्‍यापासून बनविल्ेले मोदक प्रसिद्ध झाले आहेत. नारळाच्या खोबर्‍यापासून बनविलेल्या या मोदकातही आंबा, सीताफळ, स्ट्रॉबेरी आणि चॉकलेट अशा वेगवेगळ्या चवी असून यामध्ये आंबा मोदकालाच मोठी मागणी आहे. गुहागरच्या समुद्रकिनार्‍यावरील नारळाची चवही आगळीवेगळी असल्याने या मोदकांना खरी लज्जत चढते.
- जे. डी. पराडकर
सौजन्य:- फुलोरा, सामना १०१२२०११